Ik kan niet bij hem weggaan, want ik heb geen geld

“Als ik wegga, heb ik niets.

Alles staat op zijn naam. De auto’s, de villa, de bedrijven. Alles is van hem.”

Ik heb deze zin vaker gehoord van vrouwen bij wie je aan de buitenkant niet snel aan financiële problemen zou denken.

Ze wonen prachtig.

Hun man heeft een succesvol bedrijf of meerdere ondernemingen.

Er is vermogen.

Er staan goede auto’s voor de deur.

De kinderen hebben niets tekortgekomen.

Er werd gereisd, verbouwd en geleefd zonder dat iedere uitgave eerst uitgebreid besproken hoefde te worden.

En toch zit zij tegenover mij met het gevoel dat ze financieel geen kant op kan.

Niet omdat er geen geld is.

Maar omdat ze na twintig of vijfentwintig jaar huwelijk nauwelijks weet wat er van haar is.

Hij bouwde de bedrijven. Zij zorgde voor het gezin

Vaak is die situatie niet van de ene op de andere dag ontstaan.

Toen de kinderen klein waren, verdiende hij al goed.

Zij ging minder werken.

Misschien stopte ze uiteindelijk helemaal.

Het was praktisch.

Zijn carrière of onderneming vroeg veel tijd en leverde ook verreweg het meeste geld op.

Zij zorgde ervoor dat thuis alles bleef draaien.

De kinderen.

School.

Sport.

Doktersafspraken.

Verjaardagen.

Vakanties.

Familie.

Het sociale leven.

Alles wat er geregeld moet worden in een gezin waar één van de twee veel werkt.

Ondertussen bouwde hij verder.

Een eerste onderneming werd groter.

Misschien kwam er een tweede bedrijf.

Er werd geïnvesteerd.

Een ander huis gekocht.

Vermogen opgebouwd.

Hij had zijn accountant, fiscalist, adviseurs en zakelijke contacten.

En zij?

Zij vertrouwde erop dat het goed geregeld was.

“Mijn man regelt onze financiën”

Dat kan twintig jaar lang een ontzettend comfortabele zin zijn.

Tot je huwelijk niet meer goed gaat.

Dan blijkt dat je eigenlijk nauwelijks weet wat “onze financiën” zijn.

Hoeveel vermogen is er?

Waar zit het?

Hoe zijn de bedrijven opgebouwd?

Wat staat privé en wat zakelijk?

Wat staat daadwerkelijk op zijn naam?

Wat staat op jouw naam?

Welke afspraken zijn er ooit gemaakt?

Wat heb jij zelf aan pensioen opgebouwd?

Heb je eigen spaargeld?

Kun je zelfstandig een hypotheek krijgen?

Wat gebeurt er financieel wanneer jullie uit elkaar gaan?

Misschien heb je je daar jarenlang nauwelijks mee beziggehouden.

Omdat het niet nodig leek.

Hij regelde het.

En jij vertrouwde hem.

Je bent zelf ook niet voor financiële gelijkwaardigheid opgekomen

Daar mag je eerlijk naar kijken.

Misschien heb je jarenlang genoegen genomen met:

“Dat regel ik wel.”

Je hebt nooit gevraagd om mee te gaan naar de accountant.

Je hebt geen idee hoe de bedrijven juridisch in elkaar zitten.

Je weet ongeveer wat er binnenkomt, maar niet precies.

Je hebt niet nagedacht over je eigen pensioen.

Niet gevraagd welk vermogen er op jouw naam staat.

Misschien heb je jarenlang een creditcard gebruikt die gewoon iedere maand werd betaald en voelde dat als financiële vrijheid.

Totdat je ontdekte dat geld kunnen uitgeven iets anders is dan financieel zelfstandig zijn.

Dat kan behoorlijk confronterend zijn.

Zeker wanneer je een intelligente vrouw bent die op allerlei andere gebieden prima haar eigen beslissingen kan nemen.

Je hebt jarenlang voor iedereen gezorgd.

Maar op dit onderdeel heb je onvoldoende voor jezelf gezorgd.

En hij heeft het ook niet goed voor jou geregeld

Daar ligt de andere kant.

Want wanneer je samen besluit dat één van jullie meer ruimte krijgt om te ondernemen terwijl de ander een groot deel van het gezin draagt, vind ik dat financiële gelijkwaardigheid een gezamenlijk onderwerp hoort te zijn.

Juist wanneer er veel vermogen ontstaat.

Je kunt als man jarenlang zeggen dat je alles voor je gezin doet.

Hard werken.

Bedrijven bouwen.

Vermogen creëren.

Een prachtig huis kopen.

Zorgen dat je vrouw en kinderen niets tekortkomen.

Maar als jouw vrouw na vijfentwintig jaar huwelijk oprecht denkt:

als jij mij morgen verlaat, heb ik niets,

dan is er ergens iets niet goed gegaan.

Misschien juridisch.

Misschien praktisch.

Misschien vooral in jullie onderlinge verhouding.

Want financiële zorg voor je partner is iets anders dan alle rekeningen betalen.

Geld kunnen uitgeven is geen financiële gelijkwaardigheid

Dat onderscheid wordt soms pas zichtbaar wanneer een relatie onder druk komt te staan.

Misschien kon je altijd kopen wat je wilde.

Kleding.

Lunches.

Vakanties.

De boodschappen hoefden niet op budget.

Je hoefde voor een paar honderd euro niet eerst toestemming te vragen.

Van buitenaf zag niemand een financieel afhankelijke vrouw.

Maar financiële gelijkwaardigheid gaat voor mij ook over weten.

Meepraten.

Eigenaarschap.

Inzicht.

Invloed.

En een eigen positie hebben binnen het vermogen dat tijdens een gezamenlijk leven is opgebouwd.

Wanneer één partner alle kennis, structuren en beslissingen rondom geld beheert en de ander alleen toegang heeft tot het dagelijks besteedbare geld, kan er een enorme ongelijkheid bestaan.

Ook in een zeer vermogend gezin.

Waarschijnlijk gaat de ongelijkwaardigheid niet alleen over geld

Dit vind ik misschien nog interessanter.

Want hoe is het mogelijk dat je dit twintig jaar hebt laten bestaan?

Misschien omdat jullie taakverdeling altijd zo was.

Hij bepaalde de grote financiële zaken.

Jij bepaalde thuis.

Hij nam zakelijke risico’s.

Jij zorgde voor stabiliteit.

Hij had een enorm netwerk buiten de deur.

Jouw wereld draaide steeds meer om het gezin.

Dat hoeft helemaal geen probleem te zijn wanneer jullie daar beiden gelukkig mee zijn.

Maar soms zie je achteraf dat dezelfde ongelijkwaardigheid op meer plekken in de relatie is ontstaan.

Wie bepaalde waar jullie gingen wonen?

Wiens agenda was leidend?

Wie kon ‘s avonds zonder overleg een zakelijke afspraak aannemen?

Wie paste zich aan wanneer een kind ziek was?

Wie besloot over grote investeringen?

Wie had de meeste ruimte voor persoonlijke ontwikkeling?

En hoeveel ruimte heb jij eigenlijk jarenlang ingenomen?

Misschien gaat de vraag “waarom heb ik financieel zo weinig voor mezelf geregeld?” uiteindelijk over veel meer dan geld.

Ik wil weg, maar ik durf niet

Dan zit je in een ingewikkelde positie.

Je relatie is misschien al jaren niet goed.

Je hebt vaker gedacht aan weggaan.

Maar iedere keer kom je bij dezelfde vragen terecht.

Waar moet ik wonen?

Hoe betaal ik mijn leven?

Kan ik in deze omgeving blijven wonen?

Wat gebeurt er met de kinderen?

Kan ik hun leven nog bieden wat ze gewend zijn?

Moet ik na twintig jaar ineens volledig voor mijn eigen inkomen zorgen?

En misschien schaam je je zelfs.

Omdat niemand om je heen begrijpt hoe een vrouw die in zo’n huis woont kan zeggen dat ze geen geld heeft.

Maar voordat je concludeert dat je financieel niet weg kúnt, moet je weten hoe je werkelijk staat.

Wat jij denkt dat van hem is, hoeft juridisch niet automatisch uitsluitend van hem te zijn.

Welke rechten en aanspraken er bestaan, hangt onder andere af van jullie huwelijkse situatie, afspraken en de manier waarop vermogen en ondernemingen zijn opgebouwd.

Laat dat daarom onafhankelijk uitzoeken door een deskundige familierechtadvocaat en, wanneer er substantiële ondernemingen of vermogen zijn, zo nodig ook door een financieel specialist.

Niet door zijn accountant.

Niet door iemand die al twintig jaar zijn zakelijke belangen behartigt.

Door iemand die jou kan uitleggen wat jouw positie is.

Misschien wil je helemaal niet scheiden

En dan komt er nog iets.

Wanneer de financiële mist langzaam optrekt en je ontdekt dat je wél keuzes hebt, kan er een andere vraag ontstaan.

Wil je werkelijk weg?

Of wil je vooral niet meer op deze manier verder?

Misschien wil je je huwelijk helemaal niet kwijt.

Je wilt alleen niet langer de vrouw zijn die zich moet aanpassen aan een leven dat grotendeels rondom haar man is gebouwd.

Je wilt weer meepraten.

Eigen beslissingen nemen.

Financieel begrijpen hoe jullie ervoor staan.

Een eigen positie hebben.

Misschien weer werken.

Iets opbouwen wat van jou is.

Ruimte innemen.

En ook binnen jullie relatie opnieuw gelijkwaardig naast elkaar komen te staan.

Dat kan een minstens zo ingrijpende verandering zijn als scheiden.