Sommige stellen maken er gekscherend een grapje van.

“De directie heeft besloten.”

“Partner meer collega inmiddels”

“Ik zit vandaag in de operatie.”

“De planning zit weer bom vol.”

“Ons bedrijf.”

En eerlijk is eerlijk… soms lijkt een gezin daar ook best een beetje op, een bedrijf.

Er wordt van alles geregeld.

Kinderen.

Werk.

Sport.

Vakanties.

Verjaardagen.

School.

Boodschappen.

Gezamenlijke agenda’s.

Praktische appjes.

Taken.

Afspraken.

En ergens onderweg bekruipt één van de twee dan soms een ongemakkelijk gevoel.

Dat het leven best goed draait…

maar dat de relatie af en toe meer weg heeft van een managementteam dan van twee geliefden.

Het managementteam thuis

“Haal jij vandaag de kinderen op?”

“Ja, is goed. Doe jij dan even boodschappen op de weg terug?”

Whatsapp naar directie:

Ik heb zojuist geld voor het schoolreisje overgemaakt.

Reactie:

“Denk je eraan dat zondag mijn ouders komen?”

“Oh ja, en maandagavond moet ik padellen.”

“Oh, en ik ben vrijdag in Londen. Dan moet jij dus alles regelen.”

Het is allemaal niet verkeerd bedoeld.

Sterker nog, vaak is dit precies hoe een gezin draaiende blijft.

Alleen…

ergens in dit hele managementteam wonen ook nog twee mensen die ooit verliefd op elkaar werden.

En dat is soms precies waar het begint te wringen.

Want voor je het weet gaan de gesprekken vooral nog over:

wie haalt?

wie brengt?

wie betaalt?

wie regelt?

wie is wanneer waar?

En als je niet uitkijkt, blijft er van alles over…

behalve jullie.

De avond op de bank

Kinderen er eindelijk in.

“Pfff… ze slapen.”

“Ja… eindelijk.”

Nog even beneden.

Vaatwasser aan.

Lampje gedimd.

“Zullen we nog een film kijken?”

“Ja, gezellig.”

Dekentje erbij.

Na een half uur:

“Ben je wakker?”

Geen reactie.

Die ander slaapt.

De film speelt nog door.

Tv uit.

“Kom je ook?”

“Ja, ik kom.”

Boven:

“Welterusten schat.”

“Kus.”

En morgen gaat alles gewoon weer verder.

School.

Werk.

Boodschappen.

Sport.

Agenda.

Praktische gesprekken.

“Wil jij morgen even…?”

“Denk je eraan dat…?”

“Oh ja, dat moet ook nog.”

En ergens denkt één van de twee soms:

Is dit het nou?

Niet omdat het slecht gaat.

Niet omdat er ruzie is.

Maar omdat je naast elkaar leeft en allebei moe bent.

En omdat het leven soms zo vol zit dat je elkaar vooral nog tegenkomt in de praktische momenten.

De gezamenlijke agenda

“Vergeet je zondag die verjaardag van Barbara niet?”

Gedachte:

Oh kut… ik wilde eigenlijk fietsen.

“Nee hoor, ben ik niet vergeten.”

“Oh ja, en donderdagavond gaan we naar die voorstelling in ‘t Spant.”

Oh jakkes… totaal niet mijn ding. Maar inderdaad… mijn verjaardagscadeau.

“Zaterdag moet Julia nog naar hockey.”

“Zwemles zondag niet vergeten.”

“Heb jij dat uitje met school al betaald?”

“Volgende week eten bij mijn ouders.”

Agenda erbij.

Weer schuiven.

Weer plannen.

Weer regelen.

En ergens komt soms zo’n gedachte op:

Wanneer kon ik eigenlijk voor het laatst gewoon doen waar ik zelf zin in had?

Dat klinkt misschien egoïstisch.

Maar dat is het vaak helemaal niet.

Want veel mensen zijn niet alleen moe van hun partner.

Ze zijn moe van het totaal.

Van de volle agenda.

Van het geregel.

Van het gevoel dat alles ergens al vastligt.

En alles staat ergens in een gezamenlijke agenda.

Behalve spontaniteit.

Een weekend zonder plannen lijkt soms uit een vorig leven.

Wanneer liefde langzaam praktisch wordt

Dat is misschien ook precies wat er in veel relaties gebeurt.

Er is niet ineens één grote crisis.

En het is ook niet zo dat mensen opeens niet meer van elkaar houden.

Maar omdat het leven voller wordt.

Drukker.

Praktischer.

Functioneler.

En liefde moet zich daar dan tussendoor zien te redden.

Dat is lastiger dan veel mensen denken.

Want samenleven is nog niet hetzelfde als verbinding.

Een gezin runnen is nog niet hetzelfde als elkaar echt ontmoeten.

Praktische gesprekken zijn nog geen intimiteit.

Een gezamenlijke agenda is nog geen relatie.

En dat is soms een pijnlijke ontdekking.

Zeker voor stellen die het op papier eigenlijk best goed doen.

Wanneer je partner meer collega dan geliefde lijkt

Dat is vaak geen moment.

Dat is een proces.

Je merkt het bijvoorbeeld hieraan:

Je hebt het vooral nog over praktische dingen.

Je leeft als team.

Maar minder als geliefden.

Je deelt een huis.

Een gezin.

Een agenda.

Een planning.

Maar je mist soms iets wat lastiger uit te leggen is.

Spontaniteit.

Verlangen.

Lichtheid.

Aandacht.

De tijd dat je niet eerst hoefde te overleggen voordat je gewoon iets deed.

De tijd dat je partner niet alleen iemand was die naast je functioneerde…

maar ook iemand naar wie je uitkeek.

En juist dát is vaak het gesprek dat stellen veel te lang niet voeren.

Omdat niemand ondankbaar wil lijken.

Omdat het leven nu eenmaal druk is.

Omdat kinderen aandacht vragen.

Omdat werk doorgaat.

Omdat morgen de wekker weer vroeg gaat.

Tot iemand ineens denkt:

We doen het eigenlijk best goed… maar waar zijn wij gebleven?